Кароткі змест:

Стары рыбак Анупрэй, які «цішком ад жонкі перагнаў на гарэлку колькі залатовак», адправіўся нанач паставіць венцяры. Хоць «зыбаўся ён у чаўне ад выпіўкі, як тонкая бярэзіна ад ветру», але зрабіўусе, штотрэба, і заснуў.

Прыснілася старому, што ён памёр і крылатыя белыя анёлы прынеслі яго на суд да Бога. Бог загадаў прачытаць, што за чалавек Анупрэй. Пісар пачаў чытаць жыццё Ану-прэя з самага пачатку, як ён калісьці быў пастушком у «бла'-гога гаспадара, як гаспадар яму косці цёр... Самыя цяжкія работы загадвалі рабіць Анупрэю... Анупрэю на полудзень хлеба не давалі, Анупрэй вячэру прапусціў, Анупрэй маўчаў, калі яму балела. Не пажаліўся ён і тады, як хатка яго згарэ-ла... I да апошняй мінуты ён аб сваёй крыўдзе нікому слоў-ца не сказаў і гэтак Богу душу аллаў. . . » Ад пачутай гісторыі «добрыя вочы Божыя напоўніліся слязамі... Усе святыя плакалі...» Богвынес прысуд, што Ану-прэй павінен заняць першае месца сярод святых, спытаў, можа, яшчз ён чаго-небудзь хоча. Анупрэй падзякаваў Богу і папрасіў, каб загадалі Сорцы кожную раніцу даваць яму чарку гарэлкі і селядзец. Апусціў галаву Бог, спахмурнелі святыя, а чэрці ў пекле страшэнна зарагаталі. Прачнуўся Анупрэй перапалоханы і паплыў вытрасаць венцяры.